Православна-енциклопедија - Придонеси на корисникот [mk]

Свети Кипријан Слепчански

2017-05-08T09:03:40Z

Bitola2000:

[[Податотека:Kiprijanslepcanski.jpeg|мини|десно| Свети Кипријан Слепчански]]
'''Свети Kипријан Слепченски''', е новоканонизиран македонски маченик. Бил игумен на манастирот „Свети Јован Претеча“ во Слепче, Демир Хисар. Бил спален при напад на Турците на Велигден, 1780 година. Неговиот спомен се слави на 17/30 април.
==Житие==
Игумен Kипријан служел во манастирот „Св. Јован Претеча“ кај Слепче. Во времето кога заради гревовите човечки, Бог допушти Исмаилќаните да завладеат со Балканските земји, една група од нивни арамии ја нападна славната Слепченска обител на чесниот Претеча на Велики четврток во 1780 г. Притоа свирепо го мачеа игуменот Кипријан и го гореа по целото тело, а тој, пак, поткрепен од Христа храбро застана како столб и поткрепа на доверената му обител, одбивајќи да отстапи пред заканите на иноверните. Оставајќи го полумртов, разбојниците зедоа сè што беше вредно во манастирот. Храбриот, пак, Кипријан по тридневното страдање, замина при Христа на денот на Неговото славно тридневно воскресение. и оти маченички се упокоил на Велигден во 1780 година. Се претпоставува дека бил на возраст од околу 60 години. Игуменот Kипријан бил погребан во дворот на црквата во Слепче.

==Канонизација==
За маченичката смрт на игуменот Кипријан, пронајден е вреден запис на македонски народен говор, зачуван од 1780 година. Непознат автор овој текст го допишал во многу постаро евангелие, поточно во „Четвороевангелие“ од 1548 година на познатиот македонски книжевник Висарион Дебарски. Во вметнатиот запис на непознатиот автор пишува дека во 1780 година „среде лето се стори скапија, пченицата помина килото дванаисет гроша, а хршта помина килото осом гроша и раната за имајнето се стори скапа, сеното помина по три.“
Во записот понатаму е напишано дека Турци го ограбиле манастирот во Слепче и го спалиле игуменот. „Во априли месец на ден Велики Четврток на вечерта влегоа харамии Турци колунци и фати игумена Kупријана и го мачеа со оган го гориа за аспри и аспри немаше да мо дадит три дни бист на велик ден почина“.
Запишано е дека арамиите при грабежот од манастирот украле и свети мошти со сребрена кутија, која чинела 120 гроша, три икони, бакар, руба и сѐ што пронашле во храмот однеле во Монастир (Битола).
Светиот архиерејски синод на Македонската православна црква на редовна седница одржана на 24 февруари 2017 година донесе одлука за негова канонизација. Канонизација на Свети Кипријан Слепчански се одржа на 30 април 2017 година во манастирот „Свети Јован Претеча“ во Слепче, Демир Хисар <ref>https://mkbibliskazemja.blogspot.mk/2017/05/blog-post.html</ref>. На канонизација за прв пат беа изложени светите мошти на Свети Кипријан Слепчански кои се чуваат во овој манастир <ref>https://mkbibliskazemja.blogspot.mk/2017/03/blog-post_27.html</ref>, како и иконата насликана од манастирското сестринство.

==Наводи==
[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Македонски светители]]

Свети Кипријан Слепчански

2017-05-04T13:12:16Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети Kипријан Слепченски''', е новоканонизиран македонски маченик. Бил игумен на...

'''Свети Kипријан Слепченски''', е новоканонизиран македонски маченик. Бил игумен на манастирот „Свети Јован Претеча“ во Слепче, Демир Хисар. Бил спален при напад на Турците на Велигден, 1780 година.
==Житие==
Игумен Kипријан служел во манастирот „Св. Јован Претеча“ кај Слепче. Во времето кога заради гревовите човечки, Бог допушти Исмаилќаните да завладеат со Балканските земји, една група од нивни арамии ја нападна славната Слепченска обител на чесниот Претеча на Велики четврток во 1780 г. Притоа свирепо го мачеа игуменот Кипријан и го гореа по целото тело, а тој, пак, поткрепен од Христа храбро застана како столб и поткрепа на доверената му обител, одбивајќи да отстапи пред заканите на иноверните. Оставајќи го полумртов, разбојниците зедоа сè што беше вредно во манастирот. Храбриот, пак, Кипријан по тридневното страдање, замина при Христа на денот на Неговото славно тридневно воскресение. и оти маченички се упокоил на Велигден во 1780 година. Се претпоставува дека бил на возраст од околу 60 години. Игуменот Kипријан бил погребан во дворот на црквата во Слепче.

==Канонизација==
За маченичката смрт на игуменот Кипријан, пронајден е вреден запис на македонски народен говор, зачуван од 1780 година. Непознат автор овој текст го допишал во многу постаро евангелие, поточно во „Четвороевангелие“ од 1548 година на познатиот македонски книжевник Висарион Дебарски. Во вметнатиот запис на непознатиот автор пишува дека во 1780 година „среде лето се стори скапија, пченицата помина килото дванаисет гроша, а хршта помина килото осом гроша и раната за имајнето се стори скапа, сеното помина по три.“
Во записот понатаму е напишано дека Турци го ограбиле манастирот во Слепче и го спалиле игуменот. „Во априли месец на ден Велики Четврток на вечерта влегоа харамии Турци колунци и фати игумена Kупријана и го мачеа со оган го гориа за аспри и аспри немаше да мо дадит три дни бист на велик ден почина“.
Запишано е дека арамиите при грабежот од манастирот украле и свети мошти со сребрена кутија, која чинела 120 гроша, три икони, бакар, руба и с` што пронашле во храмот однеле во Монастир (Битола).
Светиот архиерејски синод на Македонската православна црква на редовна седница одржана на 24 февруари 2017 година донесе одлука за негова канонизација. Канонизација на Свети Кипријан Слепчански се одржа на 30 април 2017 година во манастирот „Свети Јован Претеча“ во Слепче, Демир Хисар <ref>https://mkbibliskazemja.blogspot.mk/2017/05/blog-post.html</ref>. На канонизација за прв пат беа изложени светите мошти на Свети Кипријан Слепчански кои се чуваат во овој манастир. <ref>https://mkbibliskazemja.blogspot.mk/2017/03/blog-post_27.html</ref>
==Наводи==
[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Македонски светители]]

Разговор со корисник:Iacovibus

2017-05-04T12:55:20Z

Bitola2000: /* Барање */ ново заглавие

== Поздрав ==
Здравей :). За съжаление не мога да пиша на македонски език, но предполагам ти можеш да четеш на български така, както аз мога да чета македонски :). Аз съм Димитър и ако имаш нужда от помощ с използването на софтуера МедияУики, каквато и да е тя, можеш да ми пишеш на [[:bg:User talk:Gregg|беседата ми]]. Ще се радвам да помогна според възможностите ми. Поздрави, --[[Корисник:Gregg|Gregg]] 03:17, февруари 25, 2008 (PST)

== Hi! ==

Здраво! Би ли минуваат на правата на бирократ и администратор на овој вики? Тие се добри за тоа. Благодарам. За да нека ме види [[Special:Userrights/Mr. man]]. --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 13:54, 21 февруари 2010 (UTC)
: Not sure I understood what you're saying. However, I've changed your user rights in interwiki. BTW, uou can write me in English, too :) --[[Корисник:Iacovibus|iacovibus]] 14:08, 21 февруари 2010 (UTC)
::I want to give me administrator rights and bureaucrat on this wiki. Sorry for misunderstanding. --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 14:09, 21 февруари 2010 (UTC)
:::Need more guidance? --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 14:16, 21 февруари 2010 (UTC)
::::Sir, you are not activ? --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 17:38, 21 февруари 2010 (UTC)
::::: I am active, but I do not understand your request. What is the area you think you can contribute to the Macedonian localization? You obviously don't understand Macedonian, so the translation of new articles is not the case. In other words, I do not see any particular reason why I should grant you administrator rights. Best regards, --[[Корисник:Iacovibus|iacovibus]] 21:09, 21 февруари 2010 (UTC)
::::::: I contribute with prevent of vandalism. I request adminship (sysop) and bureaucratship. --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 11:41, 22 февруари 2010 (UTC)
:::::::: See [[Special:UserRights/Misterr]] and make my into administrator and bureaucrat. --—[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 11:55, 22 февруари 2010 (UTC)
:::::::::Ве молам дај ми функцијата менаџер па дури и овде. Благодарам. —[[User:Mr. man|Mister]] [[User talk:Mr. man|'''lasă-mi un mesaj''']] 14:35, 11 март 2010 (UTC)

== Барање ==

Како администратор те молам провери ги (евентуално одобри ги моите придонеси) веќе неколку месеци не се одобрени.
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_%D0%91%D0%B0%D1%82%D0%B0%D1%88%D0%BA%D0%B8_%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D0%BC%D0%B0%D1%87%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B8
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2._%D0%88%D1%83%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%BD_%D0%8C%D0%B5%D0%BB%D0%B8%D1%81%D0%BA%D0%B8
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_%D0%A1%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BE%D0%BD_%D0%94%D0%B0%D1%98%D0%B1%D0%B0%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_%D0%9F%D0%B0%D1%80%D1%82%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%98_%D0%B5%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%BF_%D0%9B%D0%B0%D0%BC%D0%BF%D1%81%D0%B0%D0%BA%D0%B8%D1%81%D0%BA%D0%B8
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B0_%D0%BC%D0%B0%D1%87%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B0_%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B0_%D0%A1%D0%BE%D0%BB%D1%83%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B0
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_%D0%88%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D0%BD_%D0%9A%D1%83%D0%BA%D1%83%D0%B7%D0%B5%D0%BB
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_%D0%9F%D0%B0%D1%98%D1%81%D0%B8%D1%98_%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%BE%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%B5%D1%86
https://mk.orthodoxwiki.org/%D0%A1%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%B8_40_%D0%91%D0%B8%D1%82%D0%BE%D0%BB%D1%81%D0%BA%D0%B8_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%BF%D0%BE%D0%B4%D0%BE%D0%B1%D0%BD%D0%BE%D0%BC%D0%B0%D1%87%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B8

Свети Баташки новомаченици

2016-09-08T09:34:33Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети Баташки Новомаченици''' се новоканонизирани бугарски православни новомачен...

'''Свети Баташки Новомаченици''' се новоканонизирани бугарски православни новомаченици кои маченички загинаа за православната вера за време на Баташкото колење во пролетта 1876 година.
==Житие==
Во житието се запазени само некои од имињата на баташките маченици - тоа се ѕверски убиените локални свештеници Петар и Нејчо, великомаченик Трендафил Керелов, кој жив вил испечен на клада, задржани се имињата и на некои од убиените - Иван, Илија и други.
Во житието наведена е и една случка за време на Баташкото колење:

"- Три зборови, попе, ќе ти кажеме. Ако ги исполниш попе нема да те заколат. Ќе ли се, папаз, потурчиш?

Поп Петар смело одговорил:

- Главата ја давам, вера не давам!

Турците му ја отсекле главата. "''

Баташките маченици најпрво се канонизирани за светци од непризнаената Бугарската старостилна православна црква на 17 мај 2006 година. Првата икона посветена на нив, е насликана во манастирот Св. Голема кнегиња Елисавета во Етна, Калифорнија, САД специјално за канонизацијата во 2006 година.

На седница на Светиот Синод на Бугарската Православна Црква во март 2011 година исто така се решава да се канонизираат за светци Баташките новомаченици. На 3 април 2011 година во храмот „Свети Александар Невски“ во текот на Света Литургија, отслужена од неговата Светост Бугарскиот патријарх Максим, новите бугарски маченици, убиени во 1876 година во црквата во Батак се канонизирани и од Бугарската православна црква.
Со одлука од 30 мај 2011 година на Светиот Синод на Руската Православна Црква споменот на Баташките новомаченици ќе се слави со споменот на русите Новоселски маченици.
[[Категорија:Бугарски светители]]
[[Категорија:Светители]]

Св. Јустин Ќелиски

2016-09-08T09:16:00Z

Bitola2000:

'''Свети Јустин Ќелиски''' е современ ерудит, православен богослов и философ, и новопрославен преподобен исповедник на Црквата Христова. Неговиот спомен се слави на 14 јуни, на денот кога Православната Црква го слави и споменот на свети Јустин Философ.

== Житие ==

Роден е во Врање на 7 април (25 март по стар календар) 1894 година, од родителите Спиридон и Анастасија, чии предци водат потекло од македонското Свети Николе. Семејството Поповиќ со генерации било свештеничко, единствено таткото на Благоје бил само клисар. Благоје бил најмладото дете, а имал постар брат Стојадин и сестра Стојна. Како дете често со родителите одел кај светиот Прохор Чудотворец во Пчинскиот манастир и таму стоел на молитва и богослужби, а еднаш бил и личен сведок кога со божествената сила на Светителот неговата мајка Анастасија добила чудесно исцеление од тешка болест. За длабоката побожност на својата мајка и самиот подоцна често кажувал, а од неговите белешки е објавен и потресен запис за блаженото преставување на праведната „слугинка Божја Анастасија – Воскресничка, мојата бесмртна дародавателка“.

По завршувањето на Богословијата „Свети Сава“ во Белград, во јуни 1914, Благоје сакал да прими монашки потстриг, на сите отворено велејќи им дека сака целиот свој живот да Му го посвети на Бог, за да биде што поблиску до Него и до својот рано починат брат. Неговите родители се противеле на оваа желба и на сите начини се обидувале да го спречат своето дете да стане [[монах]]. За време на Првата светска војна Благоје бил мобилизиран во „ученичката чета“ при Воената болница во Ниш. Подоцна неговата чета заедно со војската и свештенството се повлекла преку Албанија. Пристигнувајќи во Скадар, Благоје го молел патријархот Димитриј да го потстриже. Патријархот го дал својот благослов и Благоје станал монах Јустин, по светиот маченик Јустин Философ (2. век по Христос), голем апологет во историјата на христијанската патристика и значаен философ на христијанството. Тогашната власт ги префрлила со еден стар брод богословите до Бари, а потоа преку Париз тие пристигнале во Лондон, каде што ги прифатил јеромонахот Николај (Велимировиќ).

Од Англија, каде што со групата богослови бил привремено сместен, со благослов на српскиот патријарх Димитриј, Јустин се префрлил на Духовната академија во Петроград. Заради немирите кои надоаѓале, богословите во јуни 1916 година биле повлечени назад во Англија. Овде неговиот поранешен професор од Богословијата, светиот Николај (Велимировиќ), го запишал отец Јустин на Оксфорд. Тој таму до 1919 година ги поминал редовните студии по теологија, издржувајќи се сам а не од стипендиите на англиската влада, но диплома не добил бидејќи докторската теза „Религијата и философијата на Ф.М.Достоевски“ не му била прифатена. Имено, во дисертацијата тој остро го критикувал западниот хуманизам и антропоцентризам, особено оној во римокатолицизмот и протестантството, одбивајќи го барањето на своите англиски професори да ги ублажи и измени овие свои ставови.

Набргу по враќањето во Србија, патријархот Димитриј го пратил во Грција. Станал стипендист на Светиот Синод. За време на едно кратко престојување дома, во мај 1920 година, бил возведен во чинот јероѓакон. Во Грција, како и во Русија и во Англија, го запознал тамошниот свет. Особен впечаток на него оставила една постара жена, Гркинка, кај која живеел. За неа тој има кажано дека од неа научил повеќе отколку на целиот Универзитет. Како јероѓакон често сослужувал во грчките храмови. Но, Светиот Синод наеднаш му ја скратил стипендијата на отец Јустин, пред самиот докторат, и тој морал во 1921 година да се повлече во Србија и да стане наставник во Карловачката Богословија. Таму предавал Свето Писмо на Новиот Завет, Догматика и Патрологија. Тука го примил јеромонашкиот чин.

Со текот на времето станал уредник на православното списание „Христијански живот“. Познати се неговите написи „Од уредничката маса“. Понекогаш перото му „било поостро“ и се допирало и до некои тогашни неправилности во клирот на СПЦ и во Богословските училишта. Во Карловачката Богословија (во која во меѓувреме бил преместен), некој од работната маса му ја украл докторската дисертација за гносеологијата на свети Исаак Сирин и свети Макариј Египетски. Но за неколку дена ја напишал приближно истата дисертација „Учењето на свети Макариј Египетски за тајната на човековата личност и тајната на нејзиното познание“ и докторирал во Атина во 1926 година. Набргу потоа бил протеран од Карловачката Богословија во Призрен, каде што поминал околу една година, точно онолку време колку што било потребно да згасне списанието „Христијански живот“. За тоа време на Запад, во Чешка се јавува движење меѓу унијатите за враќање во Православната вера.

Отец Јустин бил избран за помошник на владиката Јосиф (Цвијовиќ) во мисијата во Прикарпатска Русија. Набргу Светиот Синод одлучил да го назначи за Епископ. Тој го одбил ова, со образложение дека е недостоен за овој чин. После тоа ниту еднаш не бил биран или предлаган за Епископ. Потоа бил поставен за професор во Битолската Богословија. Тогаш целата атмосфера во Богословијата била проникната со подвижничкиот дух и благодатното раководство на професорите Јован Максимович (свети Јован Шангајски и Сан-франциски), Јустин Поповиќ (преподобен Јустин), Кипријан Керн. Тој факт укажува дека во оваа Богословија не преовладувал духот на парадоксалното разминување на схоластичкото образование со живото сведочење на верата, толку типично за богословските институции на 20 век. Учениците на овие свети подвижници подоцна стануваат клирици и вероучители во возобновената Охридска Архиепископија и се иницијатори за основање на новата Богословија во 1967 година, како и на Богословскиот Факултет „Свети Климент Охридски“ во 1977 година. Во Битола авва Јустин ја напишал првата книга од својата „Православна Догматика“. Често го помагал и пишувал пофално за богомолското движење кое го водел светиот владика Николај и бил сотрудник на мисионерското поле со православните Руси – бегалци од црвената револуција.

Во 1934 година станал професор на Богословскиот факултет при Белградскиот Универзитет. Бил еден од основачите на Српското философско друштво во 1938 година во Белград. Преведувал богословско-аскетска и светоотечка литература. По избивањето на Втората светска војна, отец Јустин живеел во повеќе манастири. Најмногу време поминал во овчарско-кабларските манастири, во кои и бил уапсен по војната од страна на комунистичките власти. По притворот, се префрлил во манастирот Ќелии кај Ваљево во 1948 година, со благослов на Владиката Шабачко-ваљевски Симеон и игуменијата Сара, која неколку години претходно со неколку свои сестри дошла од манастирот Љубостиње во овој манастир.

За самиот живот на отец Јустин во Ќелии може многу да се каже. Постојано бил прогонуван, сослушуван, приведуван од властите. Малкумина биле оние што застанале во негова одбрана. Тоа биле Ќелиските сестри, предводени од игуменијата Гликерија, протоерејот Живко Тодоровиќ – парох на Лелиќ, неговите ученици и останатите почитувачи... Како човек и духовник отец Јустин секогаш бил отворен, полн со љубов за секој човек. Има многу живи сведоштва дека неговата вера и ревносна предаденост на Христос – Вистината, длабоката ученост и мудрост, проникливоста и богоречивоста извршиле пресудно влијание на многумина, па така тој и пред и по војната духовно однегувал и упатил во епископска служба десетина свои ученици, а во свештеничка служба и монашки подвиг на стотици и илјади млади души. Авва Јустин имал дар на плач, молејќи се на секоја богослужба со обилни солзи и спомнувајќи на светата Литургија стотици имиња на живи и упокоени. За неговиот дар на проѕорливост сведочи и неговото слово за великиот старец Клеопа, кој го посетил во манастирот Ќелии и побарал совет дали да остане на Света Гора: „Отец Клеопа, ако отидеш на Света Гора, ќе додадеш уште еден цвет во Градината на Богомајката. Но кому ќе му ги оставиш верните? Таму, оче свет, се молиш само за себе. А во земјата се молиш за сите и можеш да приведеш кон Бог многу души лишени од наставници... Јас велам да останеш во земјата, оче свет, да се спасиш и себеси и да помогнеш во спасението на другите. Тоа е најголемо добро дело на сегашните монаси. Особено сега, кога се бориме со безверието, со сектите, со религиозната индиферентност!“

Бројните теолошки трудови на авва Јустин (околу 40 тома), освен догматика и егзегетика, опфаќаат области од патристиката, аскетиката, литургиката, како и теми од христијанската философија и особено од православната антропологија и од на Православие заснованата философија на културата. Тој ги имал добро совладано и говорел повеќе стари и современи светски јазици: старословенски, грчки, латински, романски, новогрчки, англиски, германски, француски.

Отец Јустин се упокои во исто време и ист ден кога е и роден – на празникот на светото Благовештение, на 7 април (25 март) 1979 година.

[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Српски светители]]

Свети Симеон Дајбапски

2016-09-08T09:14:26Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети Симеон Дајбапски''' e новоканонизиран српски светител. Свети Симеон е српски...

'''Свети Симеон Дајбапски''' e новоканонизиран српски светител. Свети Симеон е српски православен духовник од Црна Гора, првично замонашен во Киев, Украина а подоцна испратен на служба во Црна Гора. После божјо јавување тој го иницирал основањето на манастирот Дајбабе во Црна Гора каде го поминал најголемиот дел од животот.

==Биографија==
Свети Симеон Дајбапски или ''Саво Перовиќ'' е роден на 19 декември 1854 година во Цетиње, Црна Гора, каде го завршил и основното образование. По основното образование заминува да учи во Киев на тамошната Киевска богословија. Во Киев е замонашен и подоцна ракоположен во чин јеромонах.
Во 1888 година се враќа во Црна Гора, каде е испратен на служба во Црквата „Св Никола“ во Врањина а подоцна во манастирот Острог каде предава во монашкото училиште.
Кон крајот на 19 век, после божјо јавување тој го иницирал основањето на манастирот Дајбабе во Црна Гора каде го поминал најголемиот дел од животот.
Свети Симеон умира 1 април 1941 година. Неговите нераспадливи мошти се откриени 55 години после неговата смрт, во 1996 година. На 2 мај 2010 година заедно со [[Св. Јустин Ќелиски]] е канонизиран во црквата „Св.Сава“ во Белград.
[[Категорија:Српски светители]]
[[Категорија:Светители]]

Свети Партениј епископ Лампсакиски

2016-09-08T08:21:07Z

Bitola2000:

'''Свети Партениј епископ Лампсакиски''' е православен светител. Свети Партениј бил син на некој ѓакон од градот Мелитопол. Уште како дете добро ги помнел зборовите на Евангелието и се трудел да ги исполни. Подоцна се населил покрај едно езеро каде што ловел риба, ја продавал и им делешл на сиромасите. По Божја Промисла го избрале за епископ Лампсакиски. Тој го очистил градот од незнабоштвото, ги затворил идолопоклоничките храмови, изградил многу цркви и го утврдил благочестието. Со молитва лечел секакви болести, а особено имал власт над злите духови. Еднаш кога сакал да изгони зол дух од некој луд човек, злиот дух го молел да не го изгонува. „Ќе ти дадам друг човек; во него влези и живеј“, му рече Партениј. „Кој е тој човек?“, праша демонот. „Јас сум“, одговори светителот. „Влези и живеј во мене!“ Кога го слушна тоа демонот побегна како од оган викајќи: „Кај можам да влезам во Божјиот дом?!“ Свети Партениј поживеал долго и својата обилна љубов кон Господ и кон луѓето ја покажа на дело. Во вечниот покој на Христос се преселил во 6 век.
[[Категорија:Светители]]

Свети Партениј епископ Лампсакиски

2016-09-08T08:20:10Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети Партениј епископ Лампсакиски''' е православен светител. Свети Партениј бил с...

Света маченица Васа Солунска

2016-09-07T21:16:41Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Света Васа Солунска''' ('''Воденска''') е православна светица од просторите на Македо...

'''Света Васа Солунска''' ('''Воденска''') е православна светица од просторите на Македонија, која живеела на крајот на 3 и почетокот на 4 век.
==Житие==
Оваа ранохристијанска маченица пострадала за време на римскиот император Максимијан (286-308). Според преданијата, таа своите синови Теогнис, Агапиј и Пистус ги воспитувала во духот на христијанството. Мажот ѝ, кој бил пагански жрец, поради тоа ја замразил и ја предал кај локалниот судија. Потоа, императорот го принудил него сам да си ја осуди жената на смрт. Пред нејзините очи, тој ги убил сопствените деца, а таа била жестоко мачена и сечена. Света Васа била радoсна штo ги видeла свoитe синoви какo чeснo гo завршилe свoјoт мачeнички пoдвиг за Христа и самата сo уштe пoгoлeма вoлја пoшла oд мака на мака. Така св. Васа двoјнo сe удoстoила сo царствoтo Христoвo, и какo мачeничка, и какo мајка на мачeници. Св. Васа најчесто се сврзува со градот Воден, Егејска Македонија во околината на Солун. Таа е насликана во охридската црква „Св. Софија“. Нејзини икони и фрески има во неколку цркви во Македонија, како и во неколку во Пиринскиот дел на Македонија.
Македонската Православна Црква, Св. Васа ја чествува на 3 септември, односно на 21 август по стар стил.
[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Македонски светители]]

Свети Јован Кукузел

2016-09-07T21:07:11Z

Bitola2000:

'''Свети Јован Кукузел''' е светител кој бил средновековен црковен пејач и композитор (13-14 век), музички теоретичар и реформатор на византиското нотно писмо. Бидејќи бил надарен со прекрасен глас, неговите современици го нарекуваат Ангелогласниот.

Се стекнува со образование во императорското пејачко училиште во Константинопол, Византија. Потоа оди во [[Света Гора]], каде што живее до крајот на својот живот. Од времето на неговиот престој во Константинопол доаѓа и неговото име - "Кукузел". Кога бил во помладите години, кога го запрашале што јадел, тој одговорил "кукија ке зелија" (на грчки:κουκιά καί ζέλια), обидувајќи се да каже на грчки "грав со зелка". Ја обновува византиската музика со словенска интонација. Создава две реформи - ја воведува повеќегласноста и го усовршува старото нотно писмо.

Извори за неговиот живот се црпат од неговото житие, кое е составено кон крајот на 14 век. Препис од него се чува во Народната библиотека „Св. Кирил и Методиј“ во Софија. Бројот на негови познати композиции е 90. Најпозната негова творба е "Полиелеј на Бугарката" и е посветена на мајка му.

На 15 јануари 2007 во Бигорскиот манастир пристигнале светите мошти на св. Јован Кукузел. Моштите пристигнале преку [[Манастир Голема Лавра]] и манастир на Светото Преображение во Бостон (каде се чува целиот череп, и поголем дел од моштите). Тие се подарок во чест на тоа што во родните краишта на св. Јован Кукузел му е подигнат параклис (во метохот на св. Георгиј Победоносец, во с. Рајчица, Дебарско). Веднаш по пристигнувањето, моштите се ставени во чист пчелин восок и вградени во сребрена кутија.

Во Македонија се прославува на 14 октомври, а додека Бугарската православна црква го прославува на 1 октомври.
[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Бугарски светители]]
[[Категорија:Македонски светители]]

Свети Јован Кукузел

2016-09-07T21:05:39Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети Јован Кукузел''' е светител кој бил средновековен црковен пејач и композитор...

Свети Пајсиј Светогорец

2016-09-07T20:53:08Z

Bitola2000:

[[Податотека:Γέροντας_Παίσιος.jpg|мини|десно| Свети Пајсиј Светогорец]]
'''Свети Пајсиј Светогорец''' е еден од најважните и најпочитуваните светогорски старци на 20 век.

Роден е на 25 јули 1924 година во селото Фараса во Кападокија. Неговиот татко Продромос бил градоначалник на Фараса и многу побожен човек. Духовник на семејството бил познатиот свети Арсениј Кападокијски. Свети Арсениј лично го крстил на 7 август 1924 година. Само по една недела отоманските Турци насилно ги протераа Грците од Кападокија. Неговото семејство заедно со бегалците од Фараса по многу искушенија пристигна во пристаништето Пиреја во Грција, каде што остана.

По учеството во грчката граѓанска војна, во 1949 година, тој заминува на Света Гора. Таму тој се замонашил во [[Манастир Есфигмен|манастирот Есфигмен]] во 1954 година, земајќи го името Аверкиј. Во истата година, со благослов на [[Манастир Есфигмен|Есфигмен]] заминува кон [[Манастир Филотеј|манастирот Филотеј]] каде што станал ученик на отец Симеон. Во 1956 година потстрижан е во мала схима и потоа го зема името Пајсиј. Во 1962 година, тој заминува во Синајската гора. Две години подоцна, поради болест тој се вратил во [[Света Гора]] во скитот Св. Архангел на манастирот [[Манастир Ивирон| Ивирон]].

Во 1966 година, сериозно се разболeл и остатокот од својот живот имал здравствени проблеми. Кон крајот на 1967 година, тој заминува местото Катунакија, поточно во Ипатиевата ќелија на [[Манастир Голема Лавра|манастирот Голема Лавра]].

Следна 1968 година старецот Пајсиј оди во манастирот [[Манастир Ставроникита|Ставроникита]] каде што станува ученик на отец Тихон, кој живеел во ќелијата на Светиот крст. По смртта на старецот Тихон тој се населил во неговата ќелија, каде што живеел до 1979 година кога се преселил во [[Манастир Кутлумуш|манастирот Кутлумуш]], односно скитот на манастирот со име Панагуда.

Во 1988 година, старецот тешко се разболел од рак. Последните денови ги поминува надвор од [[Света Гора]] во женскиот манастир „Свети Јован Богослов“ во Суроти во близина на Солун. Таму тој починал на 12 јули 1994 година. Канонизиран е од страна на Вселенската Патријаршија на 13 јануари 2015 година и се прославува на 12 јули, по Новојулијанскиот календар, односно на 29 јуни, според Јулијанскиот календар.
[[Категорија:Светители]]
[[Категорија:Грчки светители]]

Свети Пајсиј Светогорец

2016-09-07T20:50:57Z

Bitola2000: Создадена страница со: Свети Пајсиј Светогорец '''Свети Пајсиј...

Свети 40 Битолски преподобномаченици

2016-09-07T17:35:33Z

Bitola2000: Создадена страница со: '''Свети 40 Битолски преподобномаченици''' се новоканонизирани македонски светители...

'''Свети 40 Битолски преподобномаченици''' се новоканонизирани македонски светители кои биле свештеници и монаси во Битола во втората половина на XIV век, кога Османлиите ја освоиле Битола. 39-те монаси и свештеници веднаш по освојувањето на Битола биле заробени од страната на Агарјаните. За време на заробеништвото и еден муслимански преведувач преминал во христијанство со што бројката пораснала на 40. На деветтиот ден од месецот март 1384 година сите 40 заробени биле погубени на Баирскиот рид во Битола.
==Житие==
Во втората половина на XIV век, кога Османлиите тргнале во освојувачки поход на Балканот ја ставиле под опсада и Битола. По четиримесечната опсада и тешки и жестоки битки Агарјаните ја освоиле Битола и започнале со пустош. Особено големо крвништво варварите покажале кон свештениците и монасите, коишто за сето време на борбите, непрестајно го поучувале и поткрепувале верниот народ, поттикнувајќи го да се бори до крај за својот Спасител и Творец – Христос, па и самите застанале цврсто во одбрана на своите светињи, своите огништа и гробовите на своите предци. Многу од жителите, поттикнати од благодатните проповеди на овие преподобни богоугодници, со радост оделе на губилиште, говорејќи: „Подобро смрт, отколку да Го предадеме Христа, единствениот вистински Бог, Кој ни дава живот вечен!“. Најревносните, пак, проповедници и чувари на верата, претежно млади продуховени и просветлени монаси, со неколкуте искусни обожени страци, сите заедно триесет и девет на број, од повеќе битолски манастири и скитови, кои, по Божја промисла, ги преживеале страшните настани, се повлекле во манастирот „Св. Георгиј Победоносец“. Оттаму, тие преку молитви, утехи и беседи ги храбреле битолчани да не го жалат, па ако треба и да го дадат својот привремен живот само да не се откажат од својата прататковска вера во Христа, знаејќи дека така ќе придобијат бесмртен живот во слава и чест. Затоа водството на Агарјаните имало голема желба да ги зароби и некако да ги придобие овие монаси на своја страна, за откако ќе им го прекинат изворот на просветление на останатите битолчани, полесно да можат да ги поколебаат во верата и да ги наведат да му се подадат на учењето на нивниот пророк. По пат на предавство, Исмаилците успеале да откријат каде се кријат овие монаси, ја разбиле манастирската врата и ги заробиле браќата, коишто тогаш се наоѓале на утрено молитвено собрание. Најпрвин жестоко ги измачиле, па потоа ги фрлиле в зандана, а утредента, доведувајќи им ги најдобрите мухамедански учители, започнале ласкаво да им се додворуваат и да ги убедуваат да се откажат од Христа. Мухамеданските првенци се обиделе најпрво со ветување на слобода, голема чест и земни блага, да ги наведат монасите да се откажат од својата вера. Но бидејќи браќата не сакале ни да слушнат за такво нешто, туку бескомпромисно изјавиле дека подобро би претрпеле и најлути маки, отколку да Го остават најслаткиот Исус, Агарјаните се обиделе преку теолошки дијалог да ја постигнат својата цел. Започнала препирка за тоа која вера е вистинската, при што монасите мудро одговарале, темелејќи ги своите зборови на Светото Писмо и светоотечкото предание и така постигнале победа во дијалогот. Откако го проследил со големо внимание овој дијалог, еден Турчин, кој се викал Хасан, а им служел како преведувач на препирачите, се восхитил и бил трогнат од неочекуваната духовна длабочина и големото христијанско смирение на овие блажени души. А восхитен и од необичната храброст на битолските монаси, како и нивната цврста вера, тој силно посакал своето мухамеданско верување да го промени во христијанско православие. Ранет длабоко во срцето од стрелата на Христовата љубов и благодат, тој громогласно извикал: – Голем е Бог на христијаните, и јас сум Христов! Навистина, роден сум како мухамеданец и воспитан во мухамеданскиот закон, но сега го примам Божјиот призив што ме повикува во царството на Исуса Христа, Синот Божји и Господ мој. Отфрлам секакво друго учење освен законот на добриот Христос! Ваквата ненадејна промена во однесувањето на угледниот султанов великодостојник, најпрво предизвикала недоумица кај Агарјаните, но гледајќи го неговото просветлено ангелско лице, тие ја увиделе цврстата определба на својот сонародник, па грубо нафрлајќи се на него, толку силно го претепале што на телото на маченикот не останало неповредено место. Потоа го фрлиле во занданата, заедно со останатите Христови преподобномаченици. Преку ноќта, светите отци со голема љубов се погрижиле за него и подробно му го објасниле Евангелското учење. Целата таа ноќ тие ја поминале во непрестајни благодарења на Бога, славословија и усрдни молитви. Утредента, кога посрамените Агарјани увиделе дека монасите се непопустливи и бидејќи исполнети со безмерен гнев, ги осудиле на смрт сите четириесетмина и ги повеле кон височинката на Баирскиот рид, кај еден голем камен, што сè уште постои, за таму да им ги отсечат главите . Тоа високо ритче има таква местоположба, што може да се види од секое место во градот. Одејќи кон својата Голгота, светите биле радосни, како да одат на свадбена веселба. А кога стигнале на спомнатото место, пред да бидат посечени, тие Му се помолиле на Бога: да ги заштити децата и луѓето кои умираат за Него, да ги вразуми заблудените, да се смилува над градот и повторно да го подигне од урнатините, да им го врати скиптарот на христијанските цареви… Веднаш потоа, во деветтиот ден од месецот март, во 1385 година од Раѓањето по плот на нашиот Спасител Господ Исус Христос, Осмaнлиите им ги отсекле главите и така преподобномачениците ја покажале својата бестрашност, извојувале неовенлива победа и го добиле венецот на славата од Господа, својот Подвигоположник, за да се радуваат вечно во Неговото царство, молејќи се за сите оние што верно го почитуваат нивниот свет спомен. Зајдоа овие светила на земјата, за да заблескаат уште посилно на небесата. Телата на светиите биле намерно расфрлени по тешко пристапни места, во горите на планината Баба, како храна на шумските ѕверови, за да не дојдат во рацете на христијаните и да се уништи споменот за нив. Но споменот за нив никогаш не згаснал во срцата на верните, кои до наши дни, секоја година, на денот на нивното мачеништво, во голем број се собираат за да се поклонат во храмот изграден над каменот каде што била пролеана нивната света маченичка крв, и каде стануваат безброј и големи чудеса.
[[Категорија:Македонски светители]]
[[Категорија:Светители]]

Свети Козма и Дамјан

2016-09-07T17:09:11Z

Bitola2000:

'''Светите Козма и Дамјан''' беа [[бесребреници]] и [[чудотворци]] и браќа по тело. Тие биле во Асија, а нивните родители биле од различна вера. Нивниот татко бил незнабожец, а мајка им била христијанка по име Теодотија. По смртта на нивниот татко, нивната мајка се погрижила да ги воспита своите деца во духот на Христовата вера, учејќи ги на постојано служење на Христа. А кога светите Козма и Дамјан пораснале и се утврдиле во беспрекорниот живот според Господовиот закон, тие постанале како два светиници на земјава, светлејќи со своите добри дела. За таквиот нивен живот од Бога добиле на лекување, па тие им давале здравје и на душите и на телата на сите оние кои со вера го повикувале името Господово. Покрај тоа што им помагале на луѓето, светите браќа ѝ помагале и на стоката, зашто без неа луѓето би биле сиромашни и не би имале со што да ја обработуваат земјата. А покрај тоа што несебично помагале, тие во се строго се придржувале до Христовата заповед “''Бесплатно добивте, бесплатно давајте!''” Сепак, и покрај овие големи чуда што ги правеле, светите браќа никогаш не ни помислиле дека тие лекуваат поради свое прославување и да имаат углед и чест на земјава, туку исклучиво за прославување на Бога и на Неговата семожна сила. Поради ова верните христијани ги нарекувале бесплатни лекари-бесребреници. Живеејќи вака бгоугодно на земјава, тие починале во мир. Но, светите Козма и Дамјан не биле прославени само за време на нивниот земен живот, туку и по нивната смрт, правејќи разни чуда и помагајќи им и понатаму на сите оние кои ги повикале за помош во своите молитви. За жал, до денес [[хагиографија]]та нема подетални информации за нивниот живот на земјава, но сепак дел од нивните многубројни чудеса се запишани и претставуваат доволен доказ за нивното светителство и застапништво пред Бога.

===Чудеса===

Некоја жена по име Паладија била многу болна од тешка и неизлечива болест. Откако се обидела секаде да добие помош за својата болест, таа лек не нашла, а на крај одлучила да ги повика светите браќа Козма и Дамјан да дојдат при неа и да ја излечат. Штом дошле кај неа, таа, според верата нејзина, постанала здрава, а како дар за лекувањето одлучила да им даде три јајца, бидејќи знаела дека пари не земаат. Светите браќа го одбиле овој дар, велејќки& дека тие дале завет пред Бога и немаат намера да го нарушат.Тогаш Паладија го повикала Дамјан насамо и го заколнала во името на Света Троица да го земе дарот. Откако го слушнал името на Троичниот Бог, Дамјан го зел дарот поради големата заклетва, со која таа го заколнала. Кога за ова дознал светиот Козма, оставил завет, кога ќе почине, неговото тело да не го погребуваат до телото на неговиот брат. И навистина, по извесно време починал светиот Козма, а кратко по него починал и светиот Дамјан. Тогаш луѓето биле во двоумење што да прават, бидејќи знаеле за заветот на Козма. И веднаш се случило чудо: во истиот момент дотрчала некоја камила, која била излече на од браќата, и проговорила со човечки глас: да не се двоумат во своите постапки и Дамјан да го погребаат до својот брат, зашто тој ги зел јајцата не како награда за себе, туку затоа што бил заколнат од Паладија во името на Бога. И така, нивните чесни [[мошти]] биле положени во местото наречено Фереман.

Еднаш, за време на жетвата, некој жител од тој крај, ја жнеел својата нива. Кога се уморил од трудот, легнал под сенката да спие. Но, додека спиел со цврст сон низ неговата уста во стомакот влегла змија. Кога се разбудил, тој не знаел што му се случило, па продолил да работи во својата нива. Вечерта, кога си отишол дома, почнале да го ммачат страшни болки, па викал на целиот глас. Во една таква агонија ги повикал светите бесребреници Козма и Дамјан да притекнат на помош. И веднаш се случило чудо. Болниот повторно заспал со цврст сон и пред очите на сите присутни излегла змијата, а болниот потполно оздравел. Сите присутни се зацврстиле во својата вера и Го прославувале Бога и неговите угодници.

Во Фереман живеел некој човек по име Малх, чија куќа се наоѓала во близина на храмот посветен на светите Козма и Дамјан. Имајќи намера да тргне на далечен пат, тој ја однел својата жена во црквата и пред иконата на бесребрениците ѝ рекол дека ја предава во нивна заштита и дека кога ќе ѝ испрати договорен знак, тој ќе ја повика кај себе. По неколку дена ѓаволот зел лик на некој нивни познаник, отишол во домот на Малх, ѝ рекол на неговата жена дека треба да тргне кај него, притоа кажувајќи ѝ го договорениот знак. Жената му рекла дека не му верува на овие зборови , а за да му поверува му рекла да отидат во храмот и таму, пред [[икона]]та на светите бесребреници, да се заколне дека е навистина испратен од нејзиниот маж. Ѓаволот тоа го направил, се заколнал и дал ветување дека по патот ништо нема да ѝ направи. Откако ја слушнала заклетвата, жената поверувала на лажливиот бес и тргнала со него. Но, по патот, ѓаволот ја однел во едно непроодно место, па посакал да ја мачи и да ја убие. Таа кога се видела во крајна опасност, ги подигнала своите очи кон Господа и повикала: „''Боже, по молитвите на светите Козма и Дамјан, помогни ми и побрзај да ме избавиш од рацете на овој убиец!''“ И одеднаш се појавиле светите бесребреници за да ѝ помогнат на жената. Ѓаволот почнал да бега, а светите браќа ја одвеле жената во својот дом. Жената, поклонувајќи им се, заблагодарила за прекресната помош.

За ова чудо набргу се слушало насекаде, акултот кон светите браќа сѐ повеќе јакнел и се ширел. Денес, во Македонија, има неколку храмови посветени на овие свети лекари, а нивниот култ поприлично е раширен. На иконите овие светители се претставени како лекари, кои во своите раце држат лекарски прибор.

[[Категорија:Светители]]